تاقی از جنس بلور فرشی از جنس شبنم

خاطراتی از دفتر تیک تاک زمان


	باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش وین سوخته را محرم اسرار نهان باش سلام دلیل ریزش گوهرهای با ارزش چشمام ! امشب بدجوری بیتابت شدم و صدای بیقراری ملکولهای قلبم تنین بی نظیری دارن واسه دل پاک و معصومت می نوازن تا تو راحت به خواب بری و سکوت من هیاهوی عجیبی در ذهنم به پا کرده . نمی دونم این چندمین نامه هست که پنهونی از خودت برات می نویسم ولی می دونم هر کدوم از این نامه ها یه سرآغاز جدید هست آخه من اعتقاد دارم زندگی هرلحظش باید متفاوت باشه مخصوصا برا ی تو عزیز دل . می دونی وقتی با خدا حرف می زنم ، حس میکنم کورسوی روشنایی زندگی و خوشبختی من دورترین ستاره رو نشون می ده راستش نمی دونم چه زمانی آسمون ابری رویاهام با تابش عشق زیباترین و کم نظیرترین نعمت خدا روشن میشه اما مطمئن هستم تا آخرین ستاره رو که خدا تقدیمش کرده به من رو نشمارم به خواب نمیرم ؛ قصه ی من و عاشقیم این بود که اصلا خواب ندارم آخه ستاره ها خیلی زیادن !!!! واسه دیدن زندگی با تو توی رویاهام که توی اون حبابای شیشه ای ظریف نقش می بندن روزارو به سختی و آسونی شب می کنم تا شاید یکمی آروم بگیرم . همه ی آدمها برای خنده ذوق و شوق دارن اما من برای گریه کردن چون اون لحظه دارم به تو فکر می کنم نه ، نه مهربونم ناراحت نباش اشک شوق واسه داشتن همچین دارایی می ریزم اشک می ریزم تا به وسیله ی این زلالیت از خدا بخوام کمکم کنه تا بتونم ... زمزمه ی عرش خدا (عشق) برای امشب فکر کنم کافی باشه فقط برای یکبار بیا من و تو نگذاریم صدای عاشقانه ی یک قلب در ازدحام شهر گم بشه ! پیچ دارترین زلف روی زمین : باران پوش \|+\| نوشته شده توسط باران پوش در چهارشنبه سوم تیر 1388 \|


	نامه ای در چشمانت من از وقتی تو نوشته هایم را می خوانی ، می نویسم . از وقتی اولین نامه را نوشتم نامه ای که نمی دانستم مفهومش چیست ! نامه ای که معنایش را تنها در چشمان تو می یافت . من هیچگاه بیش ازسه جمله اول این نامه چیزی ننوشتم : هیچ باوری نداشتن ، منتظر چیزی نبودن ، امید داشتن به آنکه روزی اتفاقی بیفتد . کلمه ها از زندگی ما عقب هستند ، تو همیشه از آنچه من از تو انتظار داشتم جلوتر بودی تو همیشه غیر منتظره بودی !! زدست دیده و دل هردو فریاد که هرچه دیده بیند دل کند یاد ویا شاید به قولی : هرکه از دیده رود از یاد برود !!!!!! امشب جاده ها تو را به دست سفر سپرده اند و چشمان غزل خوان تو تا امتداد سپیده ادامه خواهد داشت . می خواهم پل بی انتهای شب ، دستان زمستانی ام را به دستت بسپارد . کسی باور نخواهد کرد گناه چشمانت را و چشمانم را پشت مه عاطفه و تردید . کسی باور نخواهد کرد ، سبزترین گناهان را . بی قرار من ! امشب آسمان را به دلم گره خواهم زد و قافیه های شعرم را درهم خواهم ریخت . به خاطر تو بی قرار بیقرارهایم ./ \|+\| نوشته شده توسط باران پوش در چهارشنبه سوم تیر 1388 \|